Farmakologia - dur brzuszny
Dur brzuszny jest klasycznym przykładem choroby, w której aktywność antybiotyku in vitro nie jest gwarancją, że będzie on leczniczo skuteczny. Niektóre leki, np. cefalorydyna, gentamycyna i polimyksyna E, działają bakteriobójczo na Salmonella typhi, nie wpływają jednak zupełnie na przebieg choroby (Dawkins i Hornick, 196,7). Dla leków aktywnych in vitro i skutecznych leczniczo podstawowym kryterium oceny jest porównanie ich z chloramfenikolem, ponieważ dane, dotyczące leczenia tym lekiem, są najobfitsze, a doświadczenie — największe. Korzystnymi cechami chloramfenikolu w leczeniu duru brzusznego są: stosunkowo szybkie działanie (ustąpienie gorączki po 3-4 dniach), stosunkowo rzadkie występowanie subiektywnych dolegliwości w czasie leczenia oraz niska w krajach rozwijających się cena; wadami są: ryzyko uszkodzenia szpiku, powstawanie opornych szczepów Salmonella typhi oraz często następujące nawroty. Jeśli leczenie trwa krótko, to nawroty mogą występować nawet częściej niż u chorych nie leczonych; dlatego stosowanie chloramfenikolu należy utrzymywać przez 10-14 dni. Ampicylina, nawet w dużych dawkach, nie wytrzymuje konkurencji z chloramfenikolem. Reakcja na ampicylinę następuje znacznie później, a u niektórych chorych w ogóle nie udaje się uzyskać poprawy (wcześniejsze badanie omówiono w 5 wydaniu tej książki). Lepsze wyniki dawało leczenie skojarzone ampicyliną (4g/24h) z chloramfenikolem (2g/24h), powodujące skrócenie czasu trwania gorączki o 29% (de Ritis i wsp., 1972).